Michel & Louise

Het is de avond ervoor… je weet wel… het huwelijk. Morgen is het zoveer, en het heeft een hoop voeten in de aarde gehad. We zijn moe, alle 3 voglens mij. Moe van het regelen. Toch ook kijken we er ook erg naar uit, want waar we “in control” konden zijn, zijn we het ook geweest.

Hoeveel mensen er komen weten we niet precies, er zijn ca 120 mensen uitgenodigd, maar daar zal toch wel 30% wegblijven (althans, als we de statistieken volgen). Tina en Randy zijn inmiddels al aangekomen, net als Kirsten met Oliver, Luigi en Franka (die laatste heb ik nog nooit gezien trouwens).

Ik zit in ieder geval hoog en droog in Utrecht - niet ver van de Dom, dus k kan ook nog genieten van de kerkklokken - bij moeders in huis. Hopelijk komt morgen de auto nog langs - da’s het enige waar ik niet zeker weet of ze nog wel komen. Anyway, loslaten en genieten - da’s wat ze zeggen!

“We hebben honger.
We moeten dorst.
We zijn nu moe.
We hebben zin in chocola.
We zijn de TV zat.
We vinden dat je te veel achter de laptop zit.
We willen met de hond lopen.
We willen dat je de hond vast houdt.
We gaan NU slapen.”

Nee, dat is dus niet IK en Louise… maar Louise en dr buik. Louise praat nog alleen maar in het koninklijk meervoud.

Tijd voor nieuwe schoenen. Met maatje 5 ^1/2 G is het soms lastig gewoon een winkel binnen te lopen en een paar uit het rek te trekken. En hoewel k dat toch ook nog regelmatig doe, ga k voor nette schoenen naar m’n oude vertrouwde winkeltje in IJsselstein. Twee paar Van Bommel en nog een paar Van Lier in de bestelling.

Nope geen Jezusfiguur, maar een aardige dame die ons - een half uur te laat - ontving iop Verloskundige praktijk Houten. In een bedompt vies benauwde oude school versieren geboortekaartjes de oude kapstok. Oncomfortabele stoelen zijn een extra straf bovenop het lange wachten - helaas een kwartier uitloop. Vaders van Nederland, bereidt u voor op het vervullen van een ondergeschikte rol. Hier is de vrouw werkelijk aan de macht, nummero uno, in charge.

Na een spervuur van vragen over lengte, gewicht, levenstijl, beroep en alllerhande onzin, wordt er nog even snel een folder van stivoro in m’n handen geduwd. Om te stoppen met roken… nou dat dacht ik dus nog ff niet. Waar wij voorzichtig soms voelen op Louise d’r buik, bang om iets te breken of in te duwen wat nog lekker rustig ligt te ’slapen’, ramt de verloskundige vakkundig dr handen in de buik. “Daar zit ie”. Ook aan Louise kan ik zien dat de verloskundige raak duwt - dr gezicht wordt rood en even zie ik r “GODVER!” denken.

Wanneer ze het laatst ongesteld was geweest. Dat is een goede vraag waarop we geen pasklaar antwoord hebben. Met een beetje gokken komt de delivery date nu op 3 maart 2009. Dat lijkt nog ver weg… maar voor m’n gevoel is dat al voglende week!

Zo lui als ik ben heb ik pas vandaag m’n winterbanden onder de Passat vandaan laten halen. Nouja, in NL weet je maar nooit wanneer de sneeuw valt, hoewel volgens de KNMI historie er nooit sneeuw in juli is gevallen. Moet ik toch eerlijk zeggen dat een winterband met 20-25 graden niet verkeerd rijdt: je kleeft letterlijk en figuurlijk aan het wegdek. Terug in de stalling maar, en even met het zomerrubber rijden.

Terug van het laatste gesprek met de banketmeester van ‘t Kerckebosch, nog een keer de laatste dingen op een rijtje zetten. Eigenlijk is alles zo goed als klaar, behalve het script voor de dag. Ik zal blij zijn als het dalijk achter de rug is en we aan ons nieuwe projectje kunnen beginnen!

Ik heb last van de opruimtyfus - geen idee waarom, maar ik voel de sterke drang om alles aan kant en schoon te hebben. Nadat het huis van boven naar beneden een grondige beurt heeft gekregen ben ik aan de auto begonnen. Nou moet erbij gezegd worden dat een grote schoonmaak van de auto geen overbodige luxe is - het leven in een auto zorgt voor een ongelooflijke puinzooi. Ook de buren bemerken deze opruim-geilheid wat garant staat voor een hoop flauwe grappen en toespeligen. Terecht, want ik ben geen opruimert.

In een brandschone auto vertrekken we richting 070 voor een diner met m’n oom. Ik heb ‘m het blije nieuwe al verteld, ondanks dat het allemaal (veel te) pril is. Geluk mag gedeeld worden, maar met mate uiteraard.
Het ritje duurt wat langer omdat k voorbij Gouda de auto aan de kant zet. Louise wordt kotsmisselijk - ik weet dat k een snelle rijstijl heb, maar dat je daar nou misselijk van wordt… Een halve banaan doet wonderen, en we vervoglen onze weg richting Den Haag.

Mijn oom moest lachen toe -ie me aan de telefoon had en ik ‘m het nieuws vertelde. Hij lacht nog harder nu ik samen met Louise voor ‘m sta. Van blijdschap uiteraard! “Of het niet wennen is”, vraagt -ie geinteresseerd. Zouen de wallen onder mijn ogen en die van m’n betere helft niet opgevallen zijn?
M’n oom heeft in ieder geval een lekker diner voorbereid. Lekker, voor de mensen die zich lekker voelen uiteraard. Louise heeft wat meer moeite om van eten te genieten

Ohjah, hoorde ik nou dat Spanje kampioen was?

Ook vandaag weer vroeg uit de veren - het is de derde dag op rij dat we er vroeg bij zijn zonder dat het een echte reden heeft (Normaal is zaterdag de semi-uitslaap-dag). In ieder geval werd Louise gewekt door de (zoals ze de laatste tijd al vaker had) misselijkheid en pijn in de onderbuik. Sjah, nu weten we in ieder geval waar ‘t vandaan komt.

Opstaan is trouwens niet meer wat het geweest is. Vroeger dronken we koffie, rookten we een sigaretje, en kwamen we rustig bij. Maarja, tegenwoordig is huize Bakkenes rookvrij, wil Louise geen koffie en is de rust ook een beetje verdwenen. Het is wennen, maar alles went - als ik een van de vele zwangerschaps-HOWTO’s er op na sla denk k dat we geen uitzondering zijn op de regel.

Louise zit in Walibi World - het laatste dagje-uit met de kids. Van school uiteraard, zelf heb ik nog geen kids. Ik ben vandaag thuis gebleven om de enkele call vanuit huis te doen. Daarnaast is het vakantietijd - of het begin van de vakantietijd - dus dat betekent lange files naar het zuiden, en ook rustig op het werk.

Nog steeds gaat er vanalles en niets door m’n hoofd. Nu ik zo thuis zit zie ik ook pas goed hoe dieren reageren op onverwachte wendingen van emoites. Tom is met geen stok bij me weg te slaan en de katten lopen zenuwachtig heen en weer - van binnen naar buiten. Zouden de beesten nu al doorhebben dat er ‘iets loos’ is? Of reageren ze op ons gedrag?

Even ontstaat er een rimpel in het gladde laken van berichtgeving. Uiteraard is het veel te vroeg om alles aan de grote klok te hangen, dus informatie die verstrekt is valt onder de NDA. Helaas weet niet iedereen die te respecteren, en een felle woordenwisseling is het gevolg. Het is een serieuze aangelegenheid, en informatievoorzieningen daaromtrend is wat mij betreft voorbehouden aan Louise en mezelf.

Om 16.00 belt Louise dat ze op weg is naar huis. Raar, maar ik heb r gemist. Ik werk natuurlijk wel vaker thuis, maar juist nu heb ik de behoefte om dicht bij dr te zijn. Of misschien wel, bij hun. Wie zal het zeggen.